VAROLUŞSAL PARADOKS: SIKINTI VE IZDIRAP

"Arthur Schopenhauer'a göre insan hayatı, "ıztırap" ve "sıkıntı" arasında gidip gelen bir sarkaç gibidir."

İnsanın "ızdırabı" sahip olmadığı şeylere duyduğu bitip tükenmez arzu ve isteklerinden kaynaklanır.

"Sıkıntısı" ise ihtiyaçları karşılandığında yeni heyecanlar ve arayışlar peşinde koşmasıyla başlar. Aslında kendi irademiz ile sürekli yeni arzular peşinde koştururuz. Yani bile isteye ızdıraba ve sıkıntıya maruz kalırız.

Bu sonsuz arayış, mutluluğu yakalamak yerine, insanı sürekli bir tatminsizlik döngüsüne sokar. Tıpkı Sisifos'un kayayı tepeye yuvarlaması gibi, insan da sürekli bir yük taşımaktadır. Geçmişin ağırlığı, geleceğin kaygısı ve Hayatın yükünü. Hedeflere ulaşmak, bu yükü hafifletse de asla ortadan kaldırmaz.

TOPLUMSAL ROLLER VE BENLİK BİLİNCİ

Bunun farkına varmak, kendi düşünce ve duygularımızın farkında olmak, toplum içindeki rollerimiz ve gerçek benliğimiz arasındaki dengeyi kurmamıza yardımcı olacaktır. Adına "Hayat" dediğimiz bu sahnede hepimiz zaman zaman "maskeler"(persona) takınıyoruz. Paylaştığımız her fotoğraf, yazdığımız her gönderi, makam, şöhret ve diplomalarımız... tutunduğumuz her bir başarı aslında birer persona. "Modern insan, bir yandan sosyal medyada binlerce takipçiye sahipken, diğer yandan derin bir yalnızlık duygusuyla boğuşuyor. Bu paradoksun kökeninde, toplumun beklentileri ve bireyin iç dünyası arasındaki çelişki yatıyor. Toplum, bir yandan bize kimlik verirken, diğer yandan da bizi kalıplara sokuyor. Soru şu: Bu kalıpların içinde kendimizi kaybetmek mi, yoksa özgünlüğümüzü,benliğimizi bularak koruyarak özgür olmak, var olmak mı?

Olmak istediğimiz şey ve olduğumuz şey arasında bir boşlukta gidip geliyoruz... sıkıntıdan ızdıraba!

Derler ki ;

Bu Dünyaya Kemali bulmaya, Cemali görmeye geldik.

Varoluşun sıkıntı ve ızdırabı bundan olsa gerek...

O halde bizde Nazım Hikmet gibi söyleyelim ;

“Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine”

Selam ve dua ile...